![](/getmedia/a9eb386e-c661-4dad-9fdc-c7c561dbf12c/Pictorial-Times-5152427.jpg?width=959&height=1375)
Níl i gcuntas Somerville ach sampla amháin de na héilimh bhreise a bhí ar phóilíní agus na hacmhainní míleata mar gheall an nGorta. Léiríodh imní faoin gcur isteach a d’fhéadfadh tarlú mar gheall ar strus ocrais agus gá ach tugtar cuntas leis freisin ar éighníomhaíocht choibhneasta an daonra. Bhí rátaí coireachta ard in 1847, agus na cionta a tuairiscíodh 60 faoin gcéad níos airde ná na gcionta a tuairiscíodh an bhliain roimhe sin.[4] Bhí acmhainní na bpóilíní á n-úsáid go hiomlán ag fiosrú tuairiscí ar ghoid eallaigh agus caorach, ar ghoid soláthairtí agus ar ghoid arm. Bhain obair bhreise le cosaint a thabhairt ar ghabháil ainmhithe nó barr, do chléirigh phá Bhord na nOibreacha nó do bhailiú rátaí. I mí na Nollag 1847 thuairiscigh an Cork Examiner go raibh tionlacan 200 póilín de dhíth ar bhailitheoirí rátaí Aontas Dhún Garbhán lena gcuid oibre a dhéanamh.
Sa radharc de chur as seilbh thíos le Daniel Macdonald, is féidir beirt oifigeach de chuid na Constáblachta a fheiceáil, ní mar rannpháirtithe sa bheart ach go mbeadh siad i láthair, dá dtagadh trioblóid ar bith chun cinn. Tá an radharc suntasach mar gheall ar a léiriú réasúnta cáiréiseach. Áiríodh ar chur as seilbh forleathan, go háirithe i ndiaidh 1847, cur síos ar thithe ar baineann an díon díobh agus ballaí ag titim. Ní chuimsítear iad sin i saothar Macdonald ach léirítear iontu sin tabhairt ar láimh neamhréireach eochair an áitribh.
![](/getmedia/5096fd6e-0330-48be-9a67-1ccf83773e1b/Daniel-Macdonald%2C-The-Eviction%2C-c-1850-Collection-Crawford-Art-Gallery%2C-Cork.jpg?width=999&height=822)
Tháinig méadú an-suntasach ar láithreacht an airm in Éirinn le linn na 1840í, ag méadú ó 15,046 in 1843 go 29,500 in 1849.[6] Mhéadaigh líon na gconstáblaí ó 9,100 in 1845 go 12,500 in 1850 agus dúirt Alexander Somerville é seo thíos i mí Eanáir 1847 maidir leis an líon póilíní a bhí le feiceáil.
‘i ngach cearn den oileán, ar gach bóthar, i ngach sráidbhaile, fiú ar an talamh feirme, agus ar an gcladach, agus ar na hoileáin bheaga amuigh san fharraige. Caitheann na póilíní sin éide ghlas dhorcha agus tá siad armtha; sin an rud a fhágann go bhfuil siad ar leith, iad armtha ó mhullach go sáil'
Agus iad ina mic le feirmeoirí tionóntaí go minic, bhí siad ag streachailt le déileáil leis na héilimh bhreise a tháinig as an nGorta. Cé gur tháinig méadú ar na líonta foriomlána le linn an Ghorta, bhí na rátaí báis le linn dualgais sa Chonstáblacht ard idir 1847 agus 1849 agus tuairiscíodh gur cailleadh go leor a bhí ‘ag lorg tearmainn ó obair iomarcach dá leithéid’.[8]
Go pointe áirithe, mar a léirítear iad i bpictiúr Daniel Macdonald, sa chúlra agus ní sa príomhfhócas spéise, léiríonn a láithreacht cineál uile-chuimsitheach an Ghorta Mhóir agus an tionchar a bhí aige, ar mhéideanna éagsúla, ar gach cuid den daonra.
[3] Somerville, Ibid, p.41.
[4] Lowe, W.J., ‘The Irish Constabulary in the Great Famine’, in History Ireland, Winter, 1997, Vol. 5, No.4, p.33.